نهاده‌های دامی به‌عنوان یکی از پایه‌های اصلی تولید محصولات پروتئینی، نقشی تعیین‌کننده در پایداری تولید، ثبات بازار و امنیت غذایی کشور دارند. تجربه سال‌های اخیر نشان داده است که هرگونه ناپایداری در تأمین یا توزیع این نهاده‌ها، به‌سرعت خود را در افزایش هزینه تولید و فشار بر تولیدکنندگان و مصرف‌کنندگان نشان می‌دهد. از این‌رو، مواجهه با چالش‌های موجود در این حوزه، بیش از هر زمان دیگری نیازمند نگاهی برنامه‌محور و منسجم است.

در هفته‌ها و ماه‌های اخیر، انتقادات مختلف و متعددی با محوریت «نهاده‌های دامی» از وزارت جهادکشاورزی شده و می‌شود؛ گویی این کلمه به رمزی برای حمله به تمامی عملکرد یک مجموعه‌ی بزرگ اجرایی تبدیل شده است. در فضایی که گاه احساسات بر تحلیل منطقی و انصاف حکمفرما می‌شود، ضروری است با نگاهی مستند و منصفانه به این پرسش پاسخ دهیم: آیا واقعاً وزارت جهاد کشاورزی در تأمین نهاده‌های مورد نیاز کشور کوتاهی کرده است؟ داده‌های عینی و اخبار رسمی، پاسخی متفاوت و قاطعانه ارائه می‌دهند: خیر.

برای تسریع در احاله مدیریت طرح‌های مرتعداری، لازم است مجموعه‌ای از فعالیت‌های آموزشی، ترویجی و مشارکتی به صورت پیوسته و هماهنگ میان دستگاه‌های مسئول، بهره‌برداران و نهادهای محلی اجرا شود. نخست باید با اجرای دوره‌های آموزشی منظم برای مرتعداران و کارشناسان منابع طبیعی، دانش و مهارت‌های لازم در زمینه اصول علمی مدیریت مرتع، برنامه‌ریزی چرا، کنترل تعارضات و شیوه‌های احیا و بهره‌برداری پایدار تقویت شود. این آموزش‌ها باید علاوه بر جنبه‌های فنی، شامل مفاهیم تسهیل‌گری اجتماعی و شیوه‌های مشارکت مردم در تصمیم‌گیری باشد تا کارشناسان و مجریان بتوانند نقش مؤثری در اعتمادسازی ایفا کنند. در کنار این آموزش‌ها، برگزاری کارگاه‌های عملی در عرصه‌های نمونه و بازدید از طرح‌های موفق در سایر استان‌ها، به مرتعداران کمک می‌کند تا اثرات مثبت واگذاری مدیریت و مشارکت واقعی را عملاً مشاهده کنند و اعتمادشان نسبت به این روند افزایش یابد.

هفته پژوهش و فناوری ۱۴۰۴ در شرایطی فرا می‌رسد که بخش کشاورزی کشور بیش از هر زمان دیگری نیازمند عبور از الگوی تولید سنتی متکی بر نهاده به الگوی تولید دانش‌بنیان متکی بر فناوری است. در اقتصاد امروز، مزیت رقابتی دیگر صرفاً در وسعت اراضی، منابع آب یا حجم سرمایه فیزیکی خلاصه نمی‌شود، بلکه در سرعت تبدیل ایده به محصول و تبدیل یافته آزمایشگاهی به ثروت پایدار نهفته است. شعار امسال، «سرمایه‌گذاری در تولید با پشتوانه پژوهش و فناوری»، دقیقاً بر همین گلوگاه راهبردی تأکید دارد.

تغییرات اقلیمی، گرمایش جهانی و عدم مدیریت صحیح منابع آبی در گذشته، منجر به ایجاد چالش‌های متعددی در بخش کشاورزی و منابع طبیعی کشور شده است. در حال حاضر، یکی از مهم‌ترین راهکارها برای مدیریت صحیح منابع آب و خاک و در عین حال، تامین امنیت غذایی کشور، اصلاح الگوی کشت گیاهان زراعی و باغی و اصلاح الگوی تولید محصولات دامی و شیلاتی است.

خاک یکی از بنیادی‌ترین مؤلفه‌های زیستی کره زمین و بستر اصلی تداوم حیات جوامع انسانی است؛ منبعی محدود، غیرقابل تجدید در مقیاس زمانی زندگی بشر و دارای ساختار پیچیده‌ای که حاصل هزاران سال تکوین طبیعی است. نقش بی‌بدیل خاک در تأمین امنیت غذایی، تنظیم چرخه‌های هیدرولوژیک، حفظ تنوع زیستی، تثبیت کربن و پایداری اکوسیستم‌ها سبب شده است که حفاظت از آن در سطح جهانی به‌عنوان یک ضرورت راهبردی تلقی شود. در همین راستا، روز جهانی خاک فرصتی است برای بازنگری در وضعیت این سرمایه حیاتی و اهمیت «خاک‌های سالم برای شهرهای سالم» به‌عنوان شعار محوری سال، برجسته‌تر از همیشه احساس می‌شود.

خاک؛ این سرمایه خاموش اما حیاتی، امروز بیش از هر زمان دیگری نیازمند صیانت، مطالعه و مدیریت هوشمندانه است. روز جهانی خاک، فرصتی است برای بازنگری در وضعیت این منبع تجدیدناپذیر که نه‌تنها بنیان امنیت غذایی، بلکه ستون توسعه پایدار در جهان و ایران است.

کشورهای عضو کنوانسیون تغییر اقلیم سازمان ملل متحد در بیانیه سی‌امین نشست تغییرات اقلیمی در شهر بلم برزیل و در دهمین سالگرد توافق‌نامه پاریس بار دیگر عزم خود را برای پیگیری تلاش‌ها در راستای محدود کردن افزایش دما به ۱.۵ درجه سانتیگراد، محدود کردن میزان و مدت زمان هرگونه جهش دما و پر کردن شکاف‌های سازگاری تکرار کردند.

در سکوت شکسته‌ی کوه‌های مازندران، نبردی حماسی و بی‌امان در جریان است. درحالی که نیروهای مردمی، دولتی و نظامی با تمام توان مشغول مهار آتش هستند، «آتش زیر خاکستر» همچنان بزرگ‌ترین چالش پیش‌روی آنان است و باعث شعله‌ور شدن مجدد مناطقی می‌شود که روز پیش مهار شده بودند. این گزارش، مشاهدات عینی خبرنگار از صحنه‌ی این نبرد است.

۳۰ آبان (۲۱ نوامبر) به عنوان «روز جهانی شیلات»، فرصتی ارزشمند برای توجه ویژه به نقش حیاتی بخش شیلات در توسعه پایدار، تأمین امنیت غذایی کشور و حفاظت از سرمایه‌های ارزشمند دریایی است.