از پژوهش تا حل مسئله؛
جهش ۵۰ درصدی طرحهای مسئلهمحور حفاظت خاک
سهم طرحهای مسئلهمحور و خاص پژوهشکده حفاظت خاک و آبخیزداری سازمان تحقیقات آموزش و ترویج کشاورزی در سال ۱۴۰۴ با افزایش از ۲۶ به ۳۸ درصد، نزدیک به ۵۰ درصد رشد کرد؛ تغییری که مسیر پژوهشکده را بیش از گذشته به سمت تحقیقات تقاضامحور، کاربردی و پاسخگو به مسائل اولویتدار کشور سوق داده است.
به گزارش پایگاه اطلاعرسانی وزارت جهاد کشاورزی به نقل از روابطعمومی سازمان تحقیقات، آموزش و ترویج کشاورزی، عطاالله ابراهیمی با تشریح روند فعالیتهای پژوهشی پژوهشکده حفاظت خاک و آبخیزداری اظهار کرد: سهم طرحهای مسئلهمحور و خاص از مجموع طرحهای پژوهشی پژوهشکده در سال ۱۴۰۴ به ۳۸ درصد رسید؛ در حالی که این میزان در سال ۱۴۰۳، ۲۶ درصد بود که نشاندهنده رشد حدود ۴۶ درصدی و افزایشی نزدیک به ۵۰ درصد در سهم این طرحهاست.
وی افزود: این تغییر، صرفاً افزایش یک شاخص کمی نیست، بلکه نشاندهنده تغییر جهت در اولویتگذاری پژوهشها و تمرکز بیشتر بر موضوعاتی است که از سوی بخشهای اجرایی و بهرهبرداران بهعنوان مسائل واقعی و اولویتدار مطرح میشوند.
رئیس پژوهشکده حفاظت خاک و آبخیزداری با تأکید بر نقش پژوهشهای کاربردی در ارتقای اثربخشی فعالیتهای تحقیقاتی تصریح کرد: تلاش پژوهشکده بر این است که ظرفیت علمی و تخصصی پژوهشگران بیش از گذشته در خدمت حل مسائل حوزه حفاظت خاک، مدیریت منابع آب و آبخیزداری قرار گیرد و نتایج پژوهشها قابلیت استفاده در تصمیمگیریهای اجرایی و میدان عمل را داشته باشد.
وی ادامه داد: افزایش سهم طرحهای مسئلهمحور از ۲۶ به ۳۸ درصد، حاصل توجه بیشتر به ارتباط میان پژوهش و نیازهای واقعی کشور است و میتواند زمینه را برای افزایش اثربخشی نتایج تحقیقات، تسریع در انتقال یافتهها و پاسخ دقیقتر به نیاز دستگاههای اجرایی و بخش تولید فراهم کند.
ابراهیمی با اشاره به ضرورت استمرار این رویکرد گفت: شناسایی دقیق مسائل، اولویتبندی نیازهای پژوهشی و تقویت ارتباط مستمر با دستگاههای اجرایی و بخشهای تولیدی، از الزامات حرکت به سمت پژوهشهای اثربخش است و پژوهشکده این مسیر را با هدف افزایش کاربردپذیری و اثرگذاری دستاوردهای تحقیقاتی دنبال خواهد کرد.
رئیس پژوهشکده حفاظت خاک و آبخیزداری خاطرنشان کرد: تداوم افزایش سهم طرحهای مسئلهمحور میتواند به شکلگیری پژوهشهایی منجر شود که فاصله میان تولید دانش و حل مسئله در بخش کشاورزی و منابع طبیعی را کاهش داده و ظرفیت علمی کشور را بیش از پیش به نیازهای واقعی میدان پیوند دهد.