.jpg)
_crop.jpg)
433هکتار کشت پاییزه با استفاده از آبیاری موضعی(تیب) در استان مرکزی زیر کشت قرارگرفت
به گزارش پایگاه اطلاعرسانی وزارت جهاد کشاورزی به نقل از روابط عمومی جهاد کشاورزی استان مرکزی، مهندس خدرایی افزود: پایین رفتن سفره های آب زیر زمینی ، خشک شدن قنوات ، چشمه ها و رودخانه هاچالشی جدی فرا روی کشاورزی و تهدیدی برای نسل های آینده و تبدیل شدن کشتزارهای سر سبز و خرم به کویر و بیابان در حال وقوع است .از این رو قبل از خشک شدن آب های شیرین هر گونه طرح و اقدام سازنده ای که موجب عدم اتلاف منابع آبی می گردد را با جدیت دنبال کرد که در استان مرکزی بااین روش بیشترین راندمان آبیاری را در زراعت های پائیزه و بهاره حدود 34 میلیون متر مکعب صرفه جویی آب را به دنبال داشته است.
وی بیان کرد: در استان مرکزی با توجه به شرایط اکولوژیکی خاصی که وجود دارد سه نوع محصول گندم ، جو و کلزا کشت غالب پاییزه استان را تشکیل میدهد.
خدرایی افزود: این سه محصول با دوره رشد طولانی بین 210 تا 245 روز و با بهره گیری از نزولات جوی پاییز ، زمستان و بهار بیشترین سطح کاشت محصولات را به خود اختصاص میدهند. این سه محصول علی رغم استفاده از نزولات جوی نیلزمند آبیاری در فصل پاییز و بهار هستند. مقدار مصرف آب در روش مرسوم و نیمه سنتی برای هرهکتار کشت بین 5 تا 6 هزار متر مکعب یا 5 تا 6 میلیون لیتر برآورد می گردد و این حجم آب شیرین از منابع چاه ، چشمه ، قنات و رودخانه های فصلی و دائمی تامین میشود.
مدیر زراعت استان مرکزی خاطرنشان کرد: مقدار مصرف آب در هر دوره آبیاری به طور مثال در گندم در روش سنتی بین 800 تا 1000 متر مکعب می باشد و این مقدار آب با بکار گیری روش های پیشرفته تر مانند آبیاری بارانی به 700 تا 800 متر مکعب کاهش می یابد . این روش های نوین معایب و محاسنی دارند ولی مقدار مصرف آب در هر دوره ابیاری به روش موضعی قابل مقایسه با روش های دیگر نمی باشد به طوری که در این روش بسته به نوع خاک و شرایط آب و هوایی بین 250تا 400 متر مکعب آب مصرف می گردد و بسیاری راندمان آبیاری در این روش را تا 95 در صد ذکر کرد.
وی یادآور شد: از آنجایی که بر اساس سیاستهای جدید وزارت جهاد کشاورزی بیش از 50 درصد اعتبارات تجهیز سیستم های آبیاری تحت فشار به روش های موضعی تخصیص داده شده است امید است که در آینده نزدیک این روش جایگزین گردد.
در ادامه معاون زراعت استان مرکزی افزود: با بحرانی شدن آب شیرین وپایین رفتن آبهای زیر زمینی کسب رکورد های تولید محصول در واحد سطح با هر مقدار مصرف آب ، معنا و مفهومی ندارد و کسب این رکورد ها یعنی نابودی منابع آبی به هر قیمت . مهندس بیدل بیان کرد: هدف اصلی بایستی رسیدن به عملکرد معقول و رسیدن به عملکرد بالا تر از متوسط منطقه باشد بدین منظور چنانچه مجبور باشیم میزان آب مصرفی در هر دوره آبیاری و یا تعداد آبیاریها را کاهش دهیم ، استفاده از روش های بهزراعی نظیر افزایش هوموس خاک ، روش های نوین خاکورزی ، تاریخ مناسب کاشت ، ارقام مقاوم کاشت ،تناوب و بسیاری از روش های دیگرکسری آب آبیاری را تا حدود زیادی جبران خواهند کرد و از کاهش محصول جلو گیری خواهد شد، ضمن اینکه بکار گیری روش آبیاری موضعی و زیر سطحی ، علیرغم افزایش هزینه های جاری مانند تعویض نوار های تیپ با تعدیل هزینه های آبیاری سنتی ، و افزایش زمین زراعی بواسطه از بین رفتن کرت و مرز و جا چرخ ها و لگد کوب نشدن محصول ، موجب دسترسی به کشت یکد ست و یکنواخت شده وتا حدود زیادی هزینه های تحمیل شده را جبران خواهد کرد.
وی یادآور شد: متوسط مصرف آب در کشت گندم که اصلی ترین محصول ما محسوب می گردد در حال حاضر بیش از 5000 متر مکعب در هکتار است که به هیچ وجه مقرون به صرفه نمی باشد ولی این امکان وجود دارد با روش های ذکر شده مصرف آب به کمتر از 3000 متر مکعب کاهش یابد .ولی بایستی در نظر داشته باشیم زمانی می توان به این معدل در مصرف آب رسید که مصرف آب موتور آبها تحت کنترل در آید و همه موتور ها به کنتور حجمی مجهز گردند. در این صورت شاید روزی شاهد بالا آمدن سفره های زیرزمینی هم باشیم.
خدرایی افزود: این سه محصول با دوره رشد طولانی بین 210 تا 245 روز و با بهره گیری از نزولات جوی پاییز ، زمستان و بهار بیشترین سطح کاشت محصولات را به خود اختصاص میدهند. این سه محصول علی رغم استفاده از نزولات جوی نیلزمند آبیاری در فصل پاییز و بهار هستند. مقدار مصرف آب در روش مرسوم و نیمه سنتی برای هرهکتار کشت بین 5 تا 6 هزار متر مکعب یا 5 تا 6 میلیون لیتر برآورد می گردد و این حجم آب شیرین از منابع چاه ، چشمه ، قنات و رودخانه های فصلی و دائمی تامین میشود.
مدیر زراعت استان مرکزی خاطرنشان کرد: مقدار مصرف آب در هر دوره آبیاری به طور مثال در گندم در روش سنتی بین 800 تا 1000 متر مکعب می باشد و این مقدار آب با بکار گیری روش های پیشرفته تر مانند آبیاری بارانی به 700 تا 800 متر مکعب کاهش می یابد . این روش های نوین معایب و محاسنی دارند ولی مقدار مصرف آب در هر دوره ابیاری به روش موضعی قابل مقایسه با روش های دیگر نمی باشد به طوری که در این روش بسته به نوع خاک و شرایط آب و هوایی بین 250تا 400 متر مکعب آب مصرف می گردد و بسیاری راندمان آبیاری در این روش را تا 95 در صد ذکر کرد.
وی یادآور شد: از آنجایی که بر اساس سیاستهای جدید وزارت جهاد کشاورزی بیش از 50 درصد اعتبارات تجهیز سیستم های آبیاری تحت فشار به روش های موضعی تخصیص داده شده است امید است که در آینده نزدیک این روش جایگزین گردد.
در ادامه معاون زراعت استان مرکزی افزود: با بحرانی شدن آب شیرین وپایین رفتن آبهای زیر زمینی کسب رکورد های تولید محصول در واحد سطح با هر مقدار مصرف آب ، معنا و مفهومی ندارد و کسب این رکورد ها یعنی نابودی منابع آبی به هر قیمت . مهندس بیدل بیان کرد: هدف اصلی بایستی رسیدن به عملکرد معقول و رسیدن به عملکرد بالا تر از متوسط منطقه باشد بدین منظور چنانچه مجبور باشیم میزان آب مصرفی در هر دوره آبیاری و یا تعداد آبیاریها را کاهش دهیم ، استفاده از روش های بهزراعی نظیر افزایش هوموس خاک ، روش های نوین خاکورزی ، تاریخ مناسب کاشت ، ارقام مقاوم کاشت ،تناوب و بسیاری از روش های دیگرکسری آب آبیاری را تا حدود زیادی جبران خواهند کرد و از کاهش محصول جلو گیری خواهد شد، ضمن اینکه بکار گیری روش آبیاری موضعی و زیر سطحی ، علیرغم افزایش هزینه های جاری مانند تعویض نوار های تیپ با تعدیل هزینه های آبیاری سنتی ، و افزایش زمین زراعی بواسطه از بین رفتن کرت و مرز و جا چرخ ها و لگد کوب نشدن محصول ، موجب دسترسی به کشت یکد ست و یکنواخت شده وتا حدود زیادی هزینه های تحمیل شده را جبران خواهد کرد.
وی یادآور شد: متوسط مصرف آب در کشت گندم که اصلی ترین محصول ما محسوب می گردد در حال حاضر بیش از 5000 متر مکعب در هکتار است که به هیچ وجه مقرون به صرفه نمی باشد ولی این امکان وجود دارد با روش های ذکر شده مصرف آب به کمتر از 3000 متر مکعب کاهش یابد .ولی بایستی در نظر داشته باشیم زمانی می توان به این معدل در مصرف آب رسید که مصرف آب موتور آبها تحت کنترل در آید و همه موتور ها به کنتور حجمی مجهز گردند. در این صورت شاید روزی شاهد بالا آمدن سفره های زیرزمینی هم باشیم.
